λυπημένοι και νοσταλγοί
κρατάμε τη ζωή απ' τη φούστα
σαν μικροπαίδια τη μάνα
αγκιστρωμένοι στα πόδια της
σερνόμαστε κι όλο κοιτάμε απανω
την παλάμη υψωμένη
κάποτε ορθάνοιχτη τίποτα να μην αποκρατεί
κάποτε σφιχτά κλειστή γροθιά 
ζητιάνοι της αλήθειας