καμιά φορά με παίρνει αργά
Με δένει το αύριο σφιχτά
Κι όσο κι αν τρέμω λες κι είμαι
Σε γκρεμό και με φοβίζει η άκρη του
Δε σταματώ να οπλίζω τη μηχανή μου
Να απαθανατίζω τις στιγμές
ο γυρισμός βραδύνει
με κρατά ο ξένος τόπος
Που δε θα επισκεφτώ ξανά
Παρά στη νοσταλγία του χρόνου