Πέμπτη 14 Ιουλίου 2016

Και ποιος θα σε ρωτήσει για τη λύπη αν όχι η χαρά;
Δεν την είχα δει. Τόσον καιρό ήξερα για την αρρώστια κι όμως μόνο από το τηλέφωνο παρακολουθούσα την πορεία της. Από το ξάφνιασμα και το θυμό, την ελπιδα ως την παράδοση
την ένιωθα να παραδίδεται να υποκύπτει να πέφτει. με τη φωνή να γίνεται μέρα τη μέρα πιο άχρωμη πιο ουδέτερη μια φωνή τρίτου μι

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου