πατρίδα νυχτωμένη
είναι τα λόγια μου

κάθομαι στο περβάζι ακόμα
τοποθετούμαι σ' ένα ανάμεσα
και κοιτώ
η θέα μου είναι
μα αξεδιάλυτη ρύση
ακόμα θολωμένος ο ορίζοντας
ακόμα αχνισμένη η λέξη
που ακροβατεί στην απόσταση
από το όχι ίσαμε το ναι

πως σε λένε; με ρωτώ
δεν ξέρω απαντώ
ακόμα ψάχνω το σωστό
όνομα

φοράω τρεις νύχτες στη μερα μου
αχ πέστε μου τραγούδια
από κείνα τα παλιά
ν' αναστηθεί η ψυχή μου

πατρίδα είναι ο πόνος μου
κι εγώ που δε σ' αγάπησα
παρά την ώρα της φυγής
τι  απολογία να δώσω
για τη μεγάλη αμαρτία

αναχωρητής και πένης
στάθηκα
κι αυτή είναι η αλήθεια μου