φεύγοντας δεν εγκατέλειψα μόνο τη γειτονιά μου υα ανεμικά της δέντρα, τα βουνά με το γιούχτα να  με καλημερίζει κάθε πρωί τον άνεμο που άλλοτε φουρτούνιαζε το πέλαγος κι άλλοτε τσουρούφλιζε τα νεαρά βλαστάρια
πιο πολύ  στους ήχους. πιο πολύ απίστησα στις λέξεις. μπήκα στο πλοίο και έριξα  πίσω μου όλες τις εικόνες που τις ταυτοποιούσαν τους έδιναν πνοή. άφησα τις λέξεις της μάνας μου.
"ήλιωσα και μαράθηκα κι άναψα σαν τ' απύρι..."
απύρι...κύλησε το νερό του χρόνου καθάρισε η μνήμη,  ξεπρόβαλε ο πατέρας μου μη το πετάς στη φωθιά φώναξε μα δε με πρόλαβε και μια γαλάζια φλόγα ξεπηδούσε απ' την κίτρινη φλόγα