ξεχνώ τις λέξεις. μου γλιστρούν μέσα από τα χέρια και τις χάνω
κοιτώ πέρα. μια ζωή πέρα κοιτώ με τα χέρια απλωμένα. τις χούφτες ανοιχτές. παρακαλούν; ζητούν; περιμένουν; τι και γιατί;
δεν παίρνω απάντηση. τα χέρια μένουν αδειανά κι αδιαφορώ. ο ορίζοντας απέραντος είναι μόνη γενναιόδωρη προσφορά στο κενό μου