και ξανά θα ρθει η χαρά
μεταμφιεσμένη σε λύπη
να μοιάζει ξένη
θα μείνει απέξω
δίχως κανείς
να την αναζητήσει
μυρωμένη άνοιξη
ποιος ξεχνά στο κατώφλι σου
να βγει
και δεν τιμωρείται

αγαπημένε εχθρέ μάθε με να θρηνώ
κλείδωσε μια φορά ένα μύθο παρηγορητικό
δίχως ψεύτικο έλεος
με πληγώνει το συμπονετικό ψέμα