Βρέχει. Από χθες το απόγευμα βρέχει

Σκέφτομαι πως είναι το μόνο που με εκπλήσσει πια. Αυτή η νομοτέλεια της υπακοής σε σταθερές. Πώς γίνεται; Ανοιγοκλείνω τα μάτια σαν σε θαύμα μπροστά, περιχαρής ότι το αξιώθηκα ακόμα μια φορά

Ότι λιγόστεψαν οι ευκαιρίες του ενώπιος ενωπίω με το αληθινό

Μεγάλωσα

Και το θνητό μου ρούχο πάντα σε μικρότερο  νούμερο

Κι ας είμαι Άνθρωπος

Πάει να πει  φυρός  και λίγος

Στενεύομαι

Σε μια σταγόνα κρύβεται  η λύτρωση

Από χθες που βρέχει το σκέφτομαι

-ποιος- το- βλέπει;

Κόσμος

Έρχεται  φεύγει,

Άλλος φανερός  άλλος μισοκρυμμένος

Τι κουβαλούν και τι αφήνουν;

μεγαλοσχήμονες της αλαζονείας

Δεν το ξέρουνε τάχα;

Το μόνο άμβροτο είναι η λύπη