ποτέ μου δεν αφέθηκα
ως το απόλυτο
ούτε στην πιο γλυκιά
στιγμή
στην πιο ερεθιστική
ή στην πιο γαλήνια
ένα κομμάτι μου
μ' έπαιρνε
μακριά έφευγα
λες κι ήταν φυλακή
και μέσα θα κλεινόμουν
λες κι ήταν θάλασσα
και θα πνιγόμουν
λες το σωσμό μου
ζήταγα με τη φυγή

συμπληρώνω χαραξιές
-στο πρόσωπο-
συμπληρώνω απουσίες
-στα ζητούμενα-
συμπληρώνω
-ελλειπή
τα στοιχεία-

στο έλεος του εναπομείναντος όλα

κενή
μένω

(αφίενταί μου τα ερείπια
των επιπραμένων επιθυμιών

και συγχωρέστε μου
το τραγούδι του κύκνου)