τίποτε άλλο παρά η μαλάτσα
που οξειδώνει τις απλωμένες
μέρες με
τα ενθυμήματα του γελιου

τίποτε άλλο παρά η σκουριά των αρμών
στα κινούμενα ντύματα

να θυμόμουν
ένα σπάσιμο γονάτου
ένα λύγισμα καρπού
μια στιγμή αθανασίας
αλώβητη

 η μαλάτσα κολλάει πια
στο δέρμα μόνη
και κλείνει τις σιωπές
ποιος ακούει  το θέρος
σκούζει
ραγίζει η ζωή και δεν ακούς

σφραγιζει η πύλη της ερήμου
και μιλά η θλίψη