αναρωτιέμαι συχνά αν έμαθες αυτό που χρόνια
σου κρύβω για να μη σε λυπήσω

τραγουδάνε τα σώματα λυπητερό σκοπό


στις παραλίες στα καφέ στις ψησταριές
η ομορφιά της αγωνίας
χωμένη καλυμένη γυμνωμένη
με χαμόγελο
αιδημοσύνης

δεν είναι να ρωτάς
ποιο χέρι ακουμπά τη φθορά σας
ποια αγάπη κλέβει το θυμό σας

τα μάτια να κλείσεις να χαθείς δε θες
κι ο σκοπός δεν σ' αφήνει
 αχ και να τ' άκουγες....