ω, ναι ποτέ δεν πυροβάτησα
κρατήθηκα στην άκρη
από πληγές και καθαρτήρια νερά
κι αυτό το κρίμα με βαραίνει
κυρίως εν μηνί Αυγούστω
εντός και εκτός σεληνιακού κύκλου

στα άστρα απίστησα
τόσα χρόνια πριν άνοιξα τη φούχτα
τι βαστώ; στάχτη είναι είπα και τ' άφησα
και πια δε γύρισα πίσω
με ποιο πένθος να καθαρθώ
να βρισκα  ένα τρίχινο  ρούχο
με στάχτη στο κεφάλι
να θρηνήσω την απώλεια των δακρύων
ζητώντας την αλήθεια των λέξεων

να με αγαπάς όταν θα μιλώ τη γλώσσα μου