δόξα σοι κύριε
ήπια και σήμερα μια γουλιά μέρας


ο ήλιος ήτανε ζεστός μα όχι και τόσο
που να μην με κρυώνει η σκιά


όχι δεν έριξα το φταίξιμο σε σένα
σκέφτηκα πως έφταιγε το αίμα μου
που γίνεται όλο και πιο αργό
στη γύρα του


πήγα ύστερα και κάθισα σ' ένα πεζούλι
και μέτραγα κλωστές
κλωστές κύριε από κείνες...ξέρεις...
είπα να ματίσω τα κομμάτια μου

κόπος χαμένος κι άδικος
-το ξέρω-
μα να πω
πως το προσπάθησα

τουλάχιστον