όσο καλά και να γράφεις τη ζωή δεν τη φτάνεις! Αλλά εσάς δε σας κάνουν οι ιστορίες της. Τις θέλετε στολισμένες. Μωρέ άμα λείπει ο άνθρωπος...
Έλεγε και έλεγε και για μια στιγμή απόρησα. Πώς της ήρθε; Ύστερα γέλασα. Κάτι θα θυμήθηκε απ' τα παλιά της.  
Βάλε καφέ και φτάνω!
.........................................................................................................................................
Με το Στέλιο γνωριστήκαμε στη δουλειά.  Στο Βέλγιο Εκεί ζούσα με τους γονείς μου.. Μου φάνηκε καλός. Λίγα τα λόγια του και πως να στο πω σα δέντρο...
Είπαμε να   ανοίξουμε σπίτι. Οι δικοί μου συμφώνησαν
Το καλοκαίρι  θα κατεβαίναμε στην Ελλάδα να με γνωρίσουν και οι δικοί του να μιλήσουμε και για το γάμο. Ξέρεις...που και τέτοια...
 Μου έδωσε λεφτά η μάνα μου να πάρω δώρα.
Ήθελα για όλους το καλύτερο. Να κάνω και εντύπωση...καταλαβαίνεις.
Ο Στέλιος το βλεπε χαζομάρα αλλά αφού το είχα αποφασίσει με άφησε να κάνω ό,τι θέλω.  Ψώνιζα όπως νόμιζα. Μόνο στο δώρο για τον πατέρα του με σταμάτησε. Ένα κουστούμι θέλω να του πάμε. Έμεινα να τον κοιτώ.
Ξέρεις...δεν τον θυμάμαι ποτέ να φορά ούτε σε γάμο ούτε σε πανηγύρι...ποτέ! Και για τα λεφτά θα σου δώσω ...
Τον έκοψα. Ήξερα ΄την αδυναμία που είχε στο γέρο του. Θα του έκανα το χατίρι.
Πήγαμε στο χωριό με το αυτοκίνητο. Τόσα χιλιόμετρα και η κουβέντα του όλη για τη χαρά που θα κανε ο πατέρας του σαν άνοιγε το κουτί. Και  να χει μια αγωνία μήπως και δεν του κάνει....
Φτάσαμε και καταλαβαίνεις..Όλοι μαζεμένοι. Ο μόνος που έλειπε ο Λαμπράκης που ήταν φαντάρος..Γέλια και δάκρυα στην υποδοχή.Τόσον καιρό  είχαν να δουν το γιο τους χώρια η νύφη που τους πήγε...
Ήρθε η ώρα να τους δώσω τα δώρα. Ενθουσιασμένοι όλοι! Φιλιά ευχαριστίες...τι να σου λέω!  Ο πεθερός μου σχεδόν έκλαιγε από χαρά.
Φόρεσε το μωρέ πατέρα να σε δούμε κι εκείνος πια σα μικρό παιδί έκανε
Το φόρεσε και τι ωραία που του πήγαινε...λες και το χε ράψει ράφτης πάνω του.      
Λίγο κόντεμα ήθελε μόνο
Και  μέσα στη χαρά Ίσα Ίσα θα ταιριάζει του Λαμπράκη που είναι και πιο ψηλός ακούστηκε να λέει
Τα χάσαμε. Εγώ δηλαδή. 
Νύφη νά με συμπαθάς  ωραίο είναι ...ευχαριστώ πολύ! Μεγάλη χαρά πήρα με τέτοιο δώρο που μου φέρατε  μα  τι το θέλω  το κουστούμι;
Μου ερχόταν να βάλω τα κλάματα.
Μη με παραξηγάς.  Εγώ γέρασα...το κουστούμι...  πως  να σου πω....
Το παοδί   αύριο αμολέται από φαντάρος και δεν θα έχει ρούχο να βάλει στο κορμί.  Αυτός δεν το χρειάζεται περσσότερο; Ε, και στο γάμο θα δούμε τι θα γένει....