όλη τη μέρα πάσχιζα. να κλείσω κάθε δίοδο που θα μπορούσες να περάσεις. σφράγισα πόρτες και διπλομαντάλωσα παράθυρα. τις χαραμάδες πέρασα με στόκο.
 κι αφού ασφάλισα τη σιγουριά του απάτητου, ήσυχη πια πως μακριά μπόρεσα να  σε κρατήσω, κάθισα να ξεκουραστώ
αντίκρυ μου καθόσουν