το καλό βραδυπορεί και βρίσκει θέση η πίκρα να κάνει αρμένικη τη βίζιτά της
ποιος θα σηκώσει ένα πρωινό φως
να  το στήσει έτσι αγνάντιο
μια ωραία λύπη ένα συμπαθητικό καημό
ίσα για να μην ξεχνούμε το θνητό μας σώμα
και να ρθςι κι ένας έρωτας που ναι αλήθεια