.... περίμενα ώρα στη στάση κι εγώ και άλλοι όμοια ταλαίπωροι να απορούμε το γιατί της καθυστέρησης που θα μας   φανεί το ίδιο παράλογη ακόμα κι όταν θα δοθεί εξήγηση πως ήταν λόγω της αργίας
Όταν πια φάνηκε αγκομαχώντας το λεωφορείο, ένα όχημα να με κοντεύει σχεδόν στην ηλικία -τα καινούρια τα χουν για άλλες γραμμές μου σφύριξε η κυρα Λένη τις προάλλες, ανεβήκαμε με τη δυσθυμία παρέα, άλλος βρίζοντας,  άλλος με ήπια γκρίνια κι άλλοι, οι πιο πολλοί αμίλητοι.

Τα τέσσερα κορίτσια ήταν ήδη μέσα. Νεανικά, χαρούμενα πρόσωπα, γέλαγαν δυνατά,  ανεπηρέαστες απ' τη γενική μουρτζουφλιά, απ' την κατήφεια που μας έδερνε. Γελούσαν και πείραζαν η μια την άλλη,  τάχα να  σπρώχνονται τάχα να τσιγκλιώνται,  δυναμώνοντας την ένταση της φωνής
Κάποια στιγμή πήραν να τραγουδάνε. Τα λόγια δεν τα πολυήξεραν και δος του χάχανα και ξεκαρδίσματα σαν να τανε τουρίστριες ανέμελες, ξέγνοιαστες μέχρι που κατέβηκαν, αδιάφορες για το δικό μας σκύψιμο
Αδιάφορες και για το στεναγμό στα στήθη μας
Όχι, δε γεράσαμε απ' τα χρόνια....  που δεν υπερασπίσαμε τη ζωή μας γεράσαμε