Κάνει ανοιξιάτικη ζέστη σήμερα. Ακόμα δηλαδή. Σε λίγο θα βρέξει είπανε.
Βγαίνω στο μπαλκόνι. Κάθομαι πάνω στο τραπέζι. Κανονικά πάγκος εργασίας είναι, χοντροκαμωμένος σα βαρυκόκαλος άνθρωπος. Είναι ζεστές οι τάβλες του και μ' αρέσει. Υα πόδια μου κρέμονται. Τα κουνάω πέρα δώθε αφηρημένη. Κοιτάζω πέρα. Μια γυναίκα φέρνει τα σκουπίδια στον κάδο. Λένε πως έχει σαλτάρει πως φωνάζει σε άκαιρες ώρες και  βάζει φωτιές στα ρούχα του σπιτιού. Φορά κόκκινο κατακόκκινο πουλόβερ κι εφαρμοστό παντελόνι. Λίγο να μην  έγερνε τους ώμους θα την έπαιρνες για κορίτσι.
Κουνάω τα πόδια αδιάφορα, ο ουρανός γεμίζει σύννεφα, η ζέστη θα μ' εγκαταλείψει, θα ρθει το νερό.
Μας έχει φάει  η υγρασία. μαζεύουν σκουριά οι κλειδώσεις κι ακούς βογκητά παράπονα πότε πνιχτά και πότε ξεκάθαρα σαν αναθεματισμό.
Τόσο  νότισμα το μάζεψαν οι αρμοί και τώρα πληρώνουν το τίμημα. Είχαμε πολλές βροχές φέτος μα φαίνεται δεν πέσαν για ξέπλυμμα αλλιώς κάπως θα νιώθαμε το αλάφρωμα έτσι λέω
Μουχλιάσαμε. Ανεξίτηλα. Αυτό έγινε. Και η ζέστα του πάγκου, ψεύτικη παρηγοριά. Αφού δε γίνεται τα σημάδια να φύγουν