σου στέλνω μια φωτογραφία. και ρισκάρω. ποιος θα τη διαβάσει; η ανάγνωσή (της)  τόσο αβέβαιη, τόσο προσωπική...θα λάβεις το μήνυμά μου;

είναι που δεν παραδέχομαι την ήττα. δεν παραδέχομαι πως ηττήθηκα, πως ήσουν άλλη γραφή αυτή που εγώ διάβασα
γιατί τα άλλα μου άρεσαν; είχα τα άλλα ανάγκη; ποιος ξέρει; η ουσία είναι μια στυφή γεύση
.............................................................................................................................................
αλλάζουμε...αλλάζουμε ναι ή μήπως γερνάμε; εγώ το λέω παράδοση..... στο αναπόφευκτο βέβαια μα πάντα παράδοση

τουλάχιστον να θυμηθείς πως δεν ήσουν έτσι
φοβόσουνα πάντα τη βεβαιότητα του επερχόμενου

μακάρι να λυπόσουν λίγο.... η λύπη είναι τόσο ευγενικό συναίσθημα
μα εσύ φοβάσαι...από πάντα φοβόσουν -το θυμάμαι αυτό
..........................................................................................................
ξέρω πως είναι μια ανοησία αυτό που κάνω μα τι μπορώ να αντιτάξω στη δίνη που μας παρασέρνει;