Όλα κι ας χάνονται εδώ μένουν.
Μορφή αλλάζουν μα εδώ είναι όλα και όλοι.
Και οι αμυγδαλιές και το φεγγάρι που γεμίζει.
Όσο για την υστεροφημία
μια σκόνη που όλο τρίβεται
στης άγνοιας τη μέρα.

Το χρόνο - φίλο και εχθρό -
πώς να ξορκίσεις
ή, να εξορίσεις.



Όλα μάταια. Γνωστό.
Κι ανάλγητα - αν έτσι εσύ το θες -

μα αν ετούτη είναι η δική μου
η στιγμή
την προτιμώ ως έχει.
Γυμνή.

Όλα ένα ψέμα
και μεις μια αυταπάτη
ίσως - ή εντός αυτής -
και η αλήθεια
ουτοπία.

Μα για σκέψου
αν το κυνήγι της
είναι το ζητούμενο

πώς να μην ονειρεύομαι
τη μέρα
που θα αγαπάς

αυτό που ακριβώς
είμαι

και όχι
ό,τι θα ήθελες
να είμαι.



Λοιπόν ...όπως το 'πες
θα (ξανα)ρθω
πατώντας στα σημάδια-λέξεις
που αφήνεις
σίγουρη
πως θα σε βρω
φορτωμένη απ' την έννοια
του καλού
και του ονείρου το μοίρασμα.

Θα με κοιτάξεις
(όπως πάντα)
"έχουμε δουλειά λοιπόν βιάσου!"
θα πεις κι η μουσική εναρκτήρια
θα ηχήσει
ο δρόμος θα ’ναι εκεί...

Μια δραπέτισσα ονείρων
καιροφυλαχτεί
αφήνοντας σημάδια χνάρια
ανάερα
στο δρόμο των ανθρώπων...