ροδίζει η ανατολή
η ακτογραμμή
ολοκάθαρη εμπρός μου
ενα ωραίο φανέρωμα
(γωνίες, καμπύλες,
κοψιές απαλές και σκληρές
μάτια δροσερά νερά καθαρτήρια)


ανεβοκατεβαίνω τους μύθους
για να σε βρω
 μια μονότονη συγχορδία

ξέρω

αναζητώ
δυσκολοθώρητες όψεις

μόνη ελπίδα
το παιδί που λαγοκοιμάται

μπορεί να  καταφέρει
να παγιδέψει δάκρυα
και ίσως ...λέω ίσως
να  με φέρει
ως των αθώων
το
κοίταγμα