πού να κρεμάσεις τη λύπη ξένε μου
που να κονέψεις τη λύπη

το κλαδί μπερδεύει στα μάτια σου
πεταρίζει το πουλί στην καρδιά σου

 αδειάζουν οι μέρες σου στο χωράφι
σε μια στέρνα λιμνάζει η ψυχή σου