λέξεις απολήξεις και το θέρος μίζερο

πόσο να παλέψεις
άταρη η ψυχή 
κι αν πεις για τη σάρκα μια απ' τα ίδια
γεμίζουνε κι αδειάζουν τα φεγγάρια
μακριά μας
αλυχτούν όσα αφήσαμε ζητούν μερτικό
από ποιον τάχα τόση φύρα.....
αυτά τα στόματα στίβουνε λέξεις
κι ύστερα τις στοιβάζουνε
άχυρο από λίχνισμα σταριού
-καρπός πουθενά -

με κραυγές ψιθύρους  η ζωή