μυρμήγκια περπατούν στο σώμα μου επάνω
διατρέχοντας με βία τους δρόμους του ιδρώτα
που αφήνει ένα θέρος όλο υπόκωφη ανάσα

μυρμήγκια περπατούν και κλέβουν κόμπο
τον κόμπο το θυμό μου που γινε νερό
όλο αρμύρα μα δεν είναι δάκρυα

παρά μια βρύση χρόνια στερεμένη
πλάνταξε μες στη σιωπή και λάλησε
μα τη χορταίνουν μόνο τα μυρμήγκια